Drama u britanskoj kraljevskoj porodici nastavlja se pošto je princ Endrju, osramoćeni drugi sin pokojne kraljice Elizabete II., deložiran iz rezidencije Rojal lodž, piše The Sun.
Svedoci tvrde da je Endrju pružio očajnički otpor, vičući na osoblje i obezbeđenje: „Ja sam kraljičin drugi sin, ne možete ovo da mi radite!“
Na svoj 66. rođendan Endrju je uhapšen jer je navodno, tokom vršenja dužnosti posebnog izaslanika Ujedinjenog Kraljevstva za trgovinu, delio poverljive službene dokumente s osuđenim seksualnim prestupnikom Džefrijem Epstajnom.
Mejlovi koje je 30. januara objavilo američko Ministarstvo pravosuđa sugerišu da je bivši vojvoda Epstajnu prosleđivao izveštaje ss službenih putovanja u Hong Kong, Vijetnam i Singapur. U jednom od mejlova iz novembra 2010. Endrju je poruku svog tadašnjeg posebnog savetnika Amita Patela prosledio Epstajnu svega pet minuta nakon što ju je primio.
Ta su putovanja održana krajem 2010., u vreme kada je Endrju službeno predstavljao britanske trgovačke interese.
Bitka za dvorac u Vindzoru, koju su britanski mediji prozvali "Opsada Royal Lodgea", trajala je mesecima. Endrju i njegova bivša supruga Sara Ferguson prisiljeni su da se presele na imanje Sandringam, a potom u skromniji Marš farm.
Zanimljivo je da su prinčeve lične stvari, uključujući njegovu poznatu kolekciju plišanih medvedića, prebačene u strogo čuvano skladište u južnom Londonu, koje je sada pod stalnim nadzorom policije zbog istrage, prenosi The Sun.
Čak 11 policijskih uprava trenutno proverava podatke iz spisa Džefrija Epstajna. Fokus je na aerodromu Lašam kod Farnboroua, gdj je Epstajnov privatni avion, poznat kao „Lolita Express“, sleteo više od 80 puta. Policija istražuje je li princ koristio svoj položaj kako bi olakšao kretanje osuđenog pedofila i njegovih saradnika.
Osim problema sa zakonom, Endrju se sada suočava i s finansijskim krahom. Budući da od 2019. godine ne prima novac iz državnog budžeta, ostao je bez značajnih sredstava. Ironično, kao sveži 66-godišnjak, sada ima pravo na državnu penziju koja iznosi 7.000 funti godišnje.
Autor: Iva Besarabić
