Eva Mari Sejnt, koja je osvojila Oskara 1955. godine, preminula je u 103. godini, ostavljajući iza sebe bogatu glumačku karijeru.
Oskarovka Eva Mari Sejnt, koja je igrala u nezaboravnim klasicima poput filmova „Na dokovima Njujorka“ i „Sever-severozapad“, preminula je u utorak u svom domu u Los Anđelesu. Imala je 102 godine.
Slavna glumica nežnih crta lica, koja je bila jedna od prvih velikih zvezda rane televizije, osvojila je Oskara za najbolju sporednu glumicu za film „Na dokovima Njujorka“ 1955. godine, čime je postala najstarija živa dobitnica Oskara. U filmu, u kojem je glavnu ulogu tumačio Marlon Brando, igrala je Edit Dojl, a „Njujork tajms“ je u svojoj recenziji napisao: „Usred prizora pokolja, ona unosi nežnost i senzibilitet u iskrenu ljubavnu priču.“
Nakon što je krajem pedesetih zasnovala porodicu, Sejnt se povremeno vraćala glumi, a mnoge njene kasnije uloge bile su u pozorištu i na televiziji. Među najpoznatijima bile su uloge u ABC seriji „Moonlighting“, kao i majke Klarka Kenta u filmu „Supermen se vraća“ iz 2006. godine.
Jedna od njenih najpoznatijih uloga bila je hladna, ali zavodljiva plavuša i špijunka u Hičkokovom trileru „Sever-severozapad“ iz 1959. godine. „Ne samo da pruža neophodnu ledenu seksipilnost kao Eva Kendal, misteriozna tajna agentkinja, već pokazuje i da je mnogo više od klasične dame u nevolji“, napisao je magazin „Varajeti“ u tekstu posvećenom njenom 97. rođendanu.
„Lik koji tumači Sejnt potpuno je sposoban da nadmudri zlokobne negativce i obično je dva ili tri koraka ispred Grantovog nespretnog izvršnog direktora sa Medisona avenije, Rodžera Tornhila“, navodi se u tekstu.
Sejnt je debitovala na televiziji u emisiji „Camp Hoop La“, a potom postala stalna članica serije „One Man’s Family“. Svoj glumački raspon proširila je u antologijskim serijama kao što su „Philco Playhouse“, „Robert Montgomery Presents“ i „Studio One“. Među zapaženim ulogama iz tog perioda bile su one u drami Pedija Čajevskog „Middle of the Night“ iz 1954. godine i muzičkoj adaptaciji drame Torntona Vajldera „Our Town“ iz 1955, u kojoj je igrala sa Polom Njumenom i Frenkom Sinatrom. Za obe uloge dobila je nominacije za Emi. Igrala je i u ostvarenjima „Yellow Jack“ i „Claudia“.
Sejnt je 1953. godine igrala sa Lilijan Giš u televizijskoj drami Hortona Futa „The Trip to Bountiful“, koja je postala prva televizijska drama preneta na Brodvej, gde je izvedena 39 puta. Njena „dirljiva i izuzetno senzibilna gluma“, kako ju je opisao jedan njujorški kritičar, privukla je pažnju Elije Kazana, koji ju je angažovao da igra uz Marlona Branda u filmu „Na dokovima Njujorka“, u ulozi za koju su bile zainteresovane mnoge iskusnije glumice.
Drama Bada Šulberga iz 1954. godine bila je nominovana za 12 Oskara i osvojila osam, uključujući nagrade za najbolji film, glumca, reditelja i, za Sejnt, najbolju sporednu glumicu.
Umesto da potpiše ugovor sa filmskim studiom, Sejnt se, međutim, vratila pozorištu, gde je igrala u predstavama „The Rainmaker“ i „Desire Under the Elms“.
Godine 1956. prihvatila je glavnu žensku ulogu u filmu „That Certain Feeling“, u kojem je igrala sa Bobom Houpom, a potom su usledili filmovi „A Hatful of Rain“ iz 1957. i „Raintree County“.
Nakon „Sever-severozapada“, pojavila se u filmovima „Exodus“ i „All Fall Down“. U potonjem, koji je režirao Džon Frankenhajmer i u kojem je igrala sa Vorenom Bitijem, ostvarila je jednu od svojih najboljih dramskih uloga.
Bila je prezrena supruga u filmu „The Sandpiper“ iz 1965. godine, priči o preljubi sa Elizabet Tejlor i Ričardom Bartonom, a zatim se pojavila u znatno zapaženijoj komediji Normana Džuisona „The Russians Are Coming, the Russians Are Coming“ iz 1966. godine. Njena uloga u filmu „Loving“, u kojem je igrala sa Džordžom Sigalom, takođe je naišla na odlične kritike i smatra se jednom od njenih najboljih. Ostvarila je uloge i u filmovima „36 Hours“ i „Grand Prix“. Osim još jedne komedije sa Bobom Houpom, „Cancel My Reservation“, tokom naredne dve decenije uglavnom je radila na televiziji i u pozorištu.
Na Brodveju je igrala u predstavi „The Lincoln Mask“ 1972. godine, a potom i sa Henrijem Fondom u „The First Monday in October“ 1979. godine. Godine 1983. pojavila se u čikaškoj produkciji predstave „Duet for One“. Njene televizijske uloge uključivale su ostvarenja „School for Bachelors“, „A Carol for Another Christmas“, „The First Woman President“, „Mrs. Epenshade“, „Taxi“ i mini-seriju „How the West Was Won“. Uloge u „Taxi“ i „How the West Was Won“ donele su joj nove nominacije za Emi.
Sejnt je dobila pohvale kritičara i za uloge u ostvarenjima „A Christmas to Remember“ sa Džejsonom Robardsom, „When Hell Was in Session“, „The Curse of King Tut’s Tomb“, „The Best Little Girl in the World“, „Malibu“, „My Antonia“ i „Jane Doe“, između ostalih.
Glumica je imala i ponavljajuću ulogu u ABC seriji „Moonlighting“, u kojoj su glavne uloge tumačili Sibila Šepard i Brus Vilis. Igrala je Šepardinu majku.
Godine 1986. vratila se na veliko platno u filmu „Nothing in Common“, u kojem su igrali Tom Henks i Džeki Glejson.
Sejnt je tokom devedesetih igrala u brojnim televizijskim filmovima, među kojima su „I’ll Be Home for Christmas“, „Kiss of a Killer“, „After Jimmy“ i „Open House“, a pojavila se i u epizodnoj ulozi Rozine majke u seriji „Frasier“. Posle četiri prethodne nominacije za Emi, Sejnt je konačno osvojila nagradu 1990. godine, i to za najbolju sporednu glumicu u NBC mini-seriji „People Like Us“.
Sejnt se ponovo pojavila na filmu tokom dvehiljaditih, u ostvarenjima kao što su „I Dreamed of Africa“ iz 2000. godine, „Because of Winn-Dixie“ i „Don’t Come Knocking“ iz 2005, kao i u filmu „Superman Returns“ iz 2006, u kojem je igrala Martu Kent. Godine 2014. ostvarila je poslednju filmsku ulogu u filmu „Winter’s Tale“, koji je napisao i režirao Akiva Goldsman.
Eva Mari Sejnt rođena je u Njuarku, u Nju Džersiju, a porodica se kasnije preselila u Delmar u državi Njujork, nedaleko od Olbanija. Planirala je da postane učiteljica i studirala je na Univerzitetu Bouling Grin u Ohaju, gde se zainteresovala za glumu. Nakon što je diplomirala, počela je profesionalno da se bavi glumom, najpre na radiju. Prvu zaradu, 10 dolara, dobila je kao osoba koja je van kadra aplaudirala tokom emisije „The Borden Show“. Kako bi zaradila za život, bavila se i modelingom, a potom dobila uloge u radio-serijama „Rosemary“ i „Young Doctor Malone“.
Godine 1947. dobila je ulogu u predstavi „Mister Roberts“, ali je ubrzo postala zamena nakon što je reditelj Džošua Logan zaključio da nema dovoljno iskustva. Njene uloge tada je preuzela Džoselin Brando. Godinu dana kasnije počela je da studira u Actors Studiju.
Kao potvrda njene sposobnosti da uspešno gradi karijeru i na filmu i na televiziji, Sejnt ima dve zasebne zvezde na Holivudskoj stazi slavnih – jednu za filmski, a drugu za televizijski rad. Godine 2000. odala je počast filmu „Sever-severozapad“ tako što je bila domaćin dokumentarca TCM-a „The Making of North by Northwest“.
Pojavila se i u dokumentarcu „Broadway: The Golden Age, by the Legends Who Were There“ iz 2003. godine, kao i u dokumentarnom filmu „Broadway: Beyond the Golden Age“ iz 2011.
Sejnt je 2009. godine prisustvovala 81. dodeli Oskara, gde je uručila nagradu za najbolju sporednu glumicu, oko 55 godina nakon što je i sama osvojila Oskara za „Na dokovima Njujorka“.
Bila je dugogodišnja podrška Fondu za film i televiziju i Fondaciji za epilepsiju Los Anđelesa. Bila je i među prvim javnim zagovornicima zabrane korišćenja mobilnih telefona tokom vožnje. Sama je osmislila i distribuirala nalepnicu za automobile sa porukom: „Sklonite telefon ili siđite s puta.“ Bila je i članica Komiteta za stipendiju Nikolas Akademije filmskih umetnosti i nauka.
Njen suprug, televizijski reditelj Džefri Hejden, preminuo je 2016. godine.
Iza nje su ostali sin Daral i ćerka Loreta, četvoro unučadi – Eli, Tajler, Moli i Stela – kao i dvoje praunučadi, Arlo i Finli.
Autor: A.A.
