Treći komitet Generalne skupštine Ujedinjenih nacija usvojio je nacrt rezolucije koju je predložila Rusija o borbi protiv veličanja nacizma, neonacizma i savremenih oblika rasizma, sa 117 glasova „za”, 53 „protiv” i 9 uzdržanih, čime je dokument upućen na konačno glasanje pred punim sastavom Generalne skupštine u decembru.
Dok delegacija Ruske Federacije i zemlje koje su podržale tekst predstavljaju ovu inicijativu kao meru za očuvanje istorijskog sećanja i suzbijanje ekstremizma, diplomate zapadnih država, Ukrajine, kao i brojni istoričari i stručnjaci za međunarodno pravo ocenjuju da Moskva sistematski zloupotrebljava antifašističko nasleđe i odredbe Povelje UN kako bi opravdala vojnu agresiju na Ukrajinu.
Predstavnici Evropske unije, Sjedinjenih Američkih Država i Ukrajine tokom rasprave u Ujedinjenim nacijama istakli su da su njihovi glasovi „protiv” usmereni isključivo protiv političke instrumentalizacije teme od strane Kremlja, a ne protiv osude nacizma i rasizma. Prema ocenama ukrajinskih zvaničnika i zapadnih istoričara, ruski državni vrh od početka invazije koristi neosnovanu tezu o „denacifikaciji” Ukrajine kao propagandni okvir za napad na suverenu demokratsku državu. Kritičari ovakvog narativa naglašavaju da izjednačavanje savremene Ukrajine — zemlje čiji je predsednik jevrejskog porekla i čije je stanovništvo podnelo ogromne žrtve u borbi protiv nacističke Nemačke u Drugom svetskom ratu — sa nacizmom predstavlja grubo iskrivljavanje istorijskih činjenica i nipodaštavanje miliona žrtava Holokausta i fašističkog terora, uključujući milione stradalih Ukrajinaca, Jevreja, Rusa i drugih naroda.
Uporedo sa političkom retorikom o „denacifikaciji”, pojedini ruski zvaničnici i komentatori u javnim nastupima pozivaju se i na takozvane klauzule o „neprijateljskim državama” iz članova 53. i 107. Povelje Ujedinjenih nacija, tvrdeći da one navodno daju pravni osnov za intervenciju protiv pojava koje Moskva označi kao oživljavanje nacizma. Stručnjaci za međunarodno pravo i pravni savetnici u okviru sistema UN odbacuju ovakvo tumačenje kao pravno neodrživo iz više razloga. Kao prvo, ističe se da su članovi 53. i 107. doneti 1945. godine isključivo kao prelazne odredbe koje su se odnosile na posleratne mere savezničkih sila protiv država Sila osovine iz Drugog svetskog rata, dok je Ukrajina — tada kao Ukrajinska SSR — bila jedna od država osnivača Ujedinjenih nacija, a ne „neprijateljska država”. Kao drugo, pravnici podsećaju da je sama Generalna skupština UN još 1995. godine Rezolucijom 50/52 formalno priznala da su ove klauzule zastarele i prevaziđene, te da one ni u kom slučaju ne suspenduju temeljno načelo iz člana 2. stav 4. Povelje UN kojim se izričito zabranjuje pretnja silom ili upotreba sile protiv teritorijalnog integriteta i političke nezavisnosti bilo koje države.
Sa druge strane, ruska delegacija u Ujedinjenim nacijama odbacuje optužbe za zloupotrebu istorije i manipulaciju tekstom rezolucije. Ruski diplomati navode da se dokument tradicionalno podnosi svake godine sa ciljem suprotstavljanja porastu neonacizma, ksenofobije, revizionizma i uklanjanju spomenika posvećenih borcima protiv fašizma, ocenjujući da protivljenje zapadnih zemalja pokazuje dvostruke standarde i nespremnost da se osude savremeni oblici netrpeljivosti. Podrška 117 država, pretežno iz Azije, Afrike i Latinske Amerike, prema tumačenju predstavnika tih zemalja, odražava njihovu načelnu opredeljenost za borbu protiv rasizma i kolonijalnog nasleđa, dok su mnoge od tih delegacija u svojim obrazloženjima pozvale na poštovanje Povelje UN i mirno rešavanje sukoba.
Podela glasova u Trećem komitetu — gde je protiv ruske rezolucije glasalo 53 država, uključujući sve članice Evropske unije, SAD, Veliku Britaniju, Japan i Ukrajinu — potvrđuje duboku polarizaciju u Ujedinjenim nacijama oko pitanja istorijskog nasleđa i međunarodnog prava. Dok će se o samom tekstu ponovo odlučivati na plenarnoj sednici Generalne skupštine u decembru, evropske i zapadne delegacije poručuju da će nastaviti da ukazuju na razliku između stvarne borbe protiv ekstremizma i njene upotrebe kao izgovora za rat i kršenje međunarodnog poretka.
