Srpska pravoslavna crkva i vernici sutra, 27. januara, obeležavaju Svetog Savu (Savindan), praznik posvećen najznačajnijoj ličnosti srpske istorije. Sveti Sava se smatra utemeljivačem srpske crkve, države i školstva, a proglšen je i za školsku slavu.
Od princa Rastka do monaha Save
Rođen je 1169. godine kao Rastko Nemanjić, najmlađi sin srpskog župana Stefana Nemanje. Iako je bio plemić, kao mladić je žudeo za duhovnim životom, zbog čega je 1192. godine pobegao na Svetu Goru. Tamo se zamonašio u ruskom manastiru Sveti Pantelejmon.
Ključni trenuci iz života miritelja i graditelja:
Nezavisnost crkve: Sava je kod cara i patrijarha izdejstvovao nezavisnost Srpske pravoslavne crkve i postao njen prvi arhiepiskop.
Mirenje braće: U Srbiju se vratio 1208. godine kako bi potpuno izmirio zavađenu braću oko vlasti.
Hilandaru i škole: Zajedno sa ocem podigao je manastir Hilandar, a zatim i mnoge druge crkve i škole po celoj zemlji.
Diplomatija: Putovao je na poklonjenje svetinjama u Svetoj Zemlji i radio na dobru svih balkanskih naroda, zbog čega je bio voljen i poštovan.
Tragična sudbina moštiju
Sveti Sava se upokojio u gradu Trnovu u Bugarskoj, 12. januara (po starom kalendaru) 1236. godine. Njegovo telo je kralj Vladislav preneo u manastir Mileševu. Vekovima kasnije, 27. aprila 1594. godine, Sinan-paša je uzeo njegove mošti i spalio ih na Vračaru. Danas na tom mestu ponosno stoji Hram Svetog Save.
Autor: Dalibor Stankov
